Η νόσος Dupuytren είναι μια χρόνια πάθηση της παλαμιαίας απονεύρωσης, του ινώδους ιστού που βρίσκεται κάτω από το δέρμα της παλάμης και εκτείνεται προς τα δάκτυλα. Η απονεύρωση αυτή βοηθά στη σταθερότητα του δέρματος της παλάμης και στη σωστή λειτουργία της λαβής του χεριού.
Στη νόσο Dupuytren αναπτύσσεται παθολογική ίνωση του ιστού, με αποτέλεσμα τη δημιουργία οζιδίων και ινωδών κορδονιών που σταδιακά τραβούν τα δάκτυλα προς την παλάμη. Η κατάσταση αυτή μπορεί να οδηγήσει σε μόνιμη κάμψη των δακτύλων και περιορισμό της λειτουργικότητας του χεριού.
Παθοφυσιολογία
Στη νόσο Dupuytren παρατηρούνται:
Υπερπλασία ινοβλαστών
Υπερβολική παραγωγή κολλαγόνου
Δημιουργία ινωδών οζιδίων στην παλάμη
Σχηματισμός ινωδών κορδονιών
Τα κορδόνια αυτά συρρικνώνονται σταδιακά και προκαλούν κάμψη των δακτύλων, κυρίως του παράμεσου και του μικρού δακτύλου.
Με την εξέλιξη της νόσου μειώνεται η δυνατότητα πλήρους έκτασης των δακτύλων.
Αίτια και Παράγοντες Κινδύνου
Η ακριβής αιτία της νόσου δεν είναι πλήρως γνωστή, ωστόσο έχουν αναγνωριστεί αρκετοί παράγοντες κινδύνου:
Γενετική προδιάθεση
Ηλικία άνω των 50 ετών
Ανδρικό φύλο
Σακχαρώδης διαβήτης
Επιληψία
Ηπατοπάθειες
Κάπνισμα
Κατανάλωση αλκοόλ
Η νόσος εμφανίζεται συχνότερα σε άτομα βορειοευρωπαϊκής καταγωγής.
Συμπτώματα
Η εξέλιξη της νόσου Dupuytren είναι συνήθως αργή και προοδευτική.
Τα πιο συχνά συμπτώματα είναι:
Μικρά οζίδια στην παλάμη
Δημιουργία ινωδών κορδονιών
Προοδευτική κάμψη των δακτύλων
Δυσκολία στην πλήρη έκταση του χεριού
Θετικό table top test (αδυναμία να τοποθετηθεί η παλάμη επίπεδα σε τραπέζι)
Η πάθηση είναι συνήθως ανώδυνη, αν και σε αρχικά στάδια μπορεί να υπάρχει ήπια ευαισθησία.
Διάγνωση
Η διάγνωση της νόσου Dupuytren είναι κυρίως κλινική.
Ο ορθοπαιδικός αξιολογεί:
Την παρουσία οζιδίων και κορδονιών στην παλάμη
Τον βαθμό κάμψης των δακτύλων
Τη λειτουργικότητα του χεριού
Το table top test αποτελεί μια απλή δοκιμασία όπου ο ασθενής προσπαθεί να τοποθετήσει την παλάμη επίπεδα πάνω σε τραπέζι.
Απεικονιστικές εξετάσεις συνήθως δεν απαιτούνται.
Θεραπεία της Νόσου Dupuytren
Η θεραπεία εξαρτάται από το στάδιο της νόσου και τον βαθμό λειτουργικού περιορισμού.
Συντηρητική αντιμετώπιση
Σε πρώιμα στάδια μπορεί να εφαρμοστεί:
Παρακολούθηση της εξέλιξης
Ενέσεις κορτικοστεροειδών σε επώδυνα οζίδια
Ενέσεις κολλαγενάσης για διάσπαση των ινωδών κορδονιών
Η κολλαγενάση διαλύει το κολλαγόνο των κορδονιών, επιτρέποντας την έκταση του δακτύλου.
Χειρουργική θεραπεία
Όταν η σύσπαση των δακτύλων επηρεάζει τη λειτουργικότητα του χεριού, η χειρουργική θεραπεία αποτελεί την πιο αποτελεσματική επιλογή.
Βελονοτομή (Percutaneous Needle Aponeurotomy)
Γίνεται με τοπική αναισθησία
Διατομή των κορδονιών με λεπτή βελόνα
Άμεση βελτίωση της έκτασης
Ταχεία επιστροφή στις δραστηριότητες
Η πιθανότητα υποτροπής είναι σχετικά υψηλότερη.
Μερική απονευρεκτομή (Limited Fasciectomy)
Αφαίρεση του παθολογικού τμήματος της απονεύρωσης
Πιο σταθερό αποτέλεσμα
Απαιτείται μετεγχειρητική φυσιοθεραπεία
Εκτεταμένη απονευρεκτομή (Radical Fasciectomy)
Εφαρμόζεται σε προχωρημένα στάδια με σημαντικές παραμορφώσεις.
Μετεγχειρητική αποκατάσταση
Η αποκατάσταση περιλαμβάνει:
Χρήση νάρθηκα σε έκταση
Φυσιοθεραπεία και ασκήσεις κινητοποίησης
Σταδιακή επάνοδο στις δραστηριότητες
Η επιστροφή στην εργασία εξαρτάται από το είδος της επέμβασης:
Μετά από βελονοτομή: λίγες ημέρες
Μετά από απονευρεκτομή: περίπου 2–3 εβδομάδες
Πρόγνωση
Η νόσος Dupuytren είναι χρόνια και μπορεί να υποτροπιάσει, ιδιαίτερα σε νεότερους ασθενείς ή σε άτομα με έντονη κληρονομικότητα.
Παρά την πιθανότητα υποτροπής, η κατάλληλη θεραπεία μπορεί να αποκαταστήσει σημαντικά τη λειτουργικότητα του χεριού και να βελτιώσει την ποιότητα ζωής για πολλά χρόνια.
Συχνές Ερωτήσεις (FAQ)
Είναι επικίνδυνη η νόσος Dupuytren;
Όχι. Η νόσος δεν απειλεί τη ζωή, αλλά μπορεί να επηρεάσει τη λειτουργικότητα του χεριού.
Θα επανεμφανιστεί μετά το χειρουργείο;
Υπάρχει πιθανότητα υποτροπής, ιδιαίτερα σε άτομα με έντονη γενετική προδιάθεση.
Πονάει η επέμβαση;
Η επέμβαση γίνεται με τοπική ή περιοχική αναισθησία και ο μετεγχειρητικός πόνος είναι συνήθως ήπιος.
Χρειάζεται φυσιοθεραπεία μετά το χειρουργείο;
Ναι. Η φυσιοθεραπεία βοηθά στη διατήρηση της κινητικότητας και στην αποφυγή δυσκαμψίας.
Previous Post
Next Post
